سحرگاهان | شعری از ویلیام بلیک

ای باکره مقدس پوشیده در پاکترین سپیدی!

دروازه های زرین آسمان را بگشای و پیش آی!

سپیده دم را که در بهشت خفته است بیدار کن!

بگذار نور از غرفه های خاوران برخیزد،

و شبنم انگبین اندود را

که بر روز از خواب خیزان روان است، به همراه آورد.

این سحرگاه تابان آفتاب را شادباش گوی!

که بسان نخجیرگری در پی شکار برخاسته است؛

و با پای چکمه پوش بر فراز دره های ما نمایان شو.

یک دیدگاه برای “سحرگاهان | شعری از ویلیام بلیک”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *